Μια μικρή  έξυπνη ιστορία για τον "Νοηματικό Μάιο" και την αναζήτηση για να γίνουμε μέρος κάτι μεγαλύτερου:

Ήταν η πρώτη μέρα του Νοηματικού Μαΐου, και η μικρή Ελένη αισθανόταν μια αόριστη ανησυχία. Κοιτούσε τον εαυτό της στον καθρέφτη – ένα μικρό κορίτσι σε έναν μεγάλο κόσμο. "Πώς μπορώ εγώ να γίνω μέρος κάτι μεγαλύτερου;" αναρωτήθηκε.

Βγήκε στην αυλή και είδε τη γιαγιά της να φροντίζει τον λαχανόκηπο. Κάθε φυτό φαινόταν τόσο μικρό μόνο του, αλλά όλα μαζί δημιουργούσαν έναν ζωντανό, πολύχρωμο πίνακα.

"Γιαγιά," είπε η Ελένη, "τα φυτά μόνα τους είναι μικρά, αλλά όλα μαζί είναι υπέροχα."

Η γιαγιά χαμογέλασε. "Έχεις δίκιο, Ελένη μου. Το καθένα προσφέρει κάτι μοναδικό. Η ντοματιά δίνει τους καρπούς της, ο βασιλικός το άρωμά του, και όλα μαζί θρέφουν και ομορφαίνουν τον κήπο."

Τότε η Ελένη κατάλαβε. Δεν χρειαζόταν να είναι κάτι τεράστιο μόνη της. Μπορούσε να βρει τον δικό της τρόπο να συνεισφέρει στο "μεγάλο".

Την επόμενη μέρα, η Ελένη πήγε στη γειτονιά της και ρώτησε αν χρειαζόταν κάποιος βοήθεια. Η κυρία Ρούλα χρειαζόταν κάποιον να της ποτίσει τα λουλούδια όσο θα έλειπε. Η Ελένη το έκανε με χαρά. Ήταν μια μικρή πράξη, αλλά ένιωθε ότι ήταν μέρος κάτι μεγαλύτερου – της φροντίδας της γειτονιάς.

Καθώς περνούσαν οι μέρες του Νοηματικού Μαΐου, η Ελένη συνέχισε να βρίσκει μικρούς τρόπους να βοηθάει και να συνδέεται με τους γύρω της. Μάζεψε σκουπίδια από το πάρκο, διάβασε ιστορίες σε έναν ηλικιωμένο γείτονα, και χάρισε τα παλιά της παιχνίδια σε παιδιά που τα είχαν ανάγκη.

Στο τέλος του Μαΐου, η Ελένη κοίταξε γύρω της. Ο κόσμος δεν φαινόταν πια τόσο τεράστιος και απομονωμένος. Είχε γίνει μέρος του, με τον δικό της μοναδικό τρόπο. Κατάλαβε ότι το να είσαι μέρος κάτι μεγαλύτερου δεν σημαίνει να κάνεις κάτι κολοσσιαίο, αλλά να συνδέεσαι με τους άλλους και να προσφέρεις, όσο μικρό κι αν φαίνεται στην αρχή. Και αυτή η σύνδεση, αυτή η προσφορά, ήταν το πιο "σημαντικό" πράγμα απ' όλα.